Jaka tam ze mnie koneserka, ledwie miłośniczka kina. Przy innych to ja mały żuczek jestem. ;) Ale może to i dobrze, bo co chwila coś dla siebie odkrywam.

Jak chcesz obejrzeć eksponaty z muzeum techniki, to zafunduj sobie seans np. "Podróży na księżyc" z 1902r. ;) Albo "Wyjście robotników z fabryki". :) Chaplin to już naprawdę pełnokrwiste kino - z rozpisanymi rolami, koncepcją, fabułą itd. Oczywiście rozumiem, że kogoś może za gardło nie chwytać. Mnie samą nie chwytało jeszcze przed dwoma laty (zresztą pisałam o tym w notce o "Popiele i diamencie"). I, oglądając kiedyś jakieś fragmenty starych filmów, miałam wrażenie dokładnie takie jak Ty. Aż w pewnym momencie coś mi kliknęło w głowie - już nawet nie pamiętam co było tym brzemiennym w skutki bodźcem, chyba jakiś program w TVP Kultura nt. klasyki filmowej. Wystarczyło kilka scen, żeby mnie wprawić w osłupienie, że te stare filmy mogą być tak dobre. No i potem poszło już z górki. :)

Buster Keaton i bracia Marx to mogliby Chaplinowi buty czyścić. ;) Z całym szacunkiem. :) A tak serio, to w sumie niewiele oglądałam z Keatona i Marxów, więc trudno mi się wypowiadać, ale to, co oglądałam nie było nawet w połowie tak intensywne, głębokie i mądre (przy całym humorze, jakiego wymagają komedie) jak Chaplin.

No tak, ale o tych konkretach to w sumie nie trzeba pisać, bo są, że tak powiem, mierzalne, obiektywnie widoczne. Właściwie nawet krótkometrażowe filmy Chaplina miały już jakąś fabułę (i to spójną!), dostrzegalny był jakiś nadrzędny koncept itd. Chaplin nie robił rzeczy 'na kolanie' i nie stawiał (tylko) na gagi w rodzaju kopania się po tyłku. Oczywiście on też ewoluuje - jego początkowe króciutkie burleski to raczej mało wyrafinowanie rozśmieszacze, ale też na samym początku nie miał tej swobody twórczej, co później, gdy dorobił się własnego studia i sam zaczął swoje filmy produkować.

Ale - jak piszę - wszystkie te obiektywne walory to pikuś, bo najważniejsze jest to, co kryje się za dowcipem i fabułą, a czego właśnie brakuje i Keatonowi i Marxom. Jeśli ktoś tego nie widzi, to cóż, bywa. Ja codziennie biję pokłony filmowym bóstwom, że dane mi było dostrzec piękno filmowej klasyki, w tym geniusz Chaplina. No i jeszcze - bardzo rzadko przy współczesnych tzw. komediach śmieję się tak jak śmiałam się np. przy scenie 'płaczącego' męża z podlinkowanego przeze mnie filmu "The Idle Class". :D Przecież do humor najwyższej próby, perfekcyjne zwodzenie widza, precyzyjnie zaplanowany numer, żadne tam rzucanie się tortami czy inne podstawianie sobie nóg.

Jeśli chodzi o udźwiękowienie kina, to faktycznie Chaplin bardzo długo się opierał. Uległ w końcu, ale chyba miał rację, obawiając się dźwięku, bo mam wrażenie, że nie do końca opanował reguły odmiennej narracji. "Światła rampy" są moim zdaniem przeciągnięte, nie mają w sobie tej lekkości, wyczucia kadru, a przede wszystkim są zbyt melodramatyczne, m.in. z powodu dialogów. Chaplin był świetny w opowiadaniu obrazami, mimiką, ruchem. Nie trzeba było słów, by wiedzieć, co nam chce przekazać. Był w tym mistrzem. Kiedy doszło słowo, trochę niezręcznie się nim posługiwał, przyzwyczajony do innego stylu opowiadania - nie wyczuwał zbyt dobrze nowego sposobu komunikacji. Chociaż "Światła rampy" też zaliczane są do jego arcydzieł, osobiście wolę jednak wcześniejsze filmy.

O Boże, pamiętam tę scenę z przykręcaniem śrubek, masz rację, to niesamowicie przypomina dzisiejsze korporacje ;) Niezłe skojarzenie ;)

Charlie Chaplin - wielki twórca. I co ciekawe, bardzo długo przecież niedoceniany przez samych Amerykanów. Jego wkład w rozwój kina jest ogromny, na studiach widziałem prawie wszystkie filmy Charliego, które do dziś znakomicie się bronią.

Uwielbiam Chaplina. Ale Bracia Marx to chyba również godne kino. Np. "Kacza zupa". Kiedy to oglądałem, wydało mi się również niegłupie. Ale to było dawno, więc nie biorę za swoje słowa odpowiedzialności i nie przyjmuję reklamacji.

BTW - "Dzisiejszych czasów" nie widziałem, ale scenę znam - to tak jak rakieta w oku księżyca, pocałunek Scarlett z Rhettem albo przewracający się kieliszek na tle piosenki "As Time Goes by" - przewijają się chyba w każdym dokumencie o historii kina. Fajnie nawiązał do niej Disney w swojej propagandowej krótkometrażówce z czasów II Wojny Światowej - Kaczor Donald zasuwał w nazistowskiej fabryce bomb. Fajne to było.

A to mi się bardzo podoba "Mocny Człowiek" - słynny zagubiony niemy polski film odkryty dopiero niedawno. Pod wersję DVD podłożył muzykę Maleńczuk i zrobił to naprawdę godnie. Bardzo fajny, dekadencki film. Robi duże wrażenie na tle późniejszych idiotycznych muzycznych romansideł z Bodo.

Ani znawca, ani miłośnik. Byłem na trzech festiwalach kina niemego i tyle. Skądinąd - polecam. Fajne filmy i muzyka na żywo. Ale może rzeczywiście jakąś notkę o tym strzelę.